miniatury

*
słońce rozmraża zniechęcenie
krokusy jak oczy matki

przeganiam mgłę znad oczu
i ciszę z lotu łabędzia
"
na twojej dłoni niebieskie żyły
płynę nimi jak rozbitek
nie pomny na sztormy
i nieposkromione żądze

*
kochana to tylko wiatr wyszeptał
com miał powiedzieć
z nim tylko rozmawiam
i z morską tonią
gdzie muszle i delfiny skaczą

*
podaj mi rękę
potknąłem się o życie
smutek i gorycz

oprę się na twojej miłości
co jak tratwa
lekko tylko chyboce się
na fali

*
dzięcioł jest zbyt mały
aby znaczyć cokolwiek więcej

ale to on rozmawia z drzewem
leczy jego rany
rozczula stwórcę nieprzerwaną pracą

*
odejdę w starość zapomnienie
zostawię po sobie dom
syna o orzechowych oczach
córkę która tańczy
w rytmie wiosennego deszczu

i może jeszcze pochyloną jabłoń
co słodkie rodzi owoce