Pomnik

"Pomnik"

Byliśmy razem 
te kilka chwil
dziś znowu 
jestem u kresu sił

wykuje dla Ciebie
pomnik z mych łez
by stał w mej duszy
po czasu kres

Młotem zwątpienia
będę dziś bił
w kowadło serca
aż w proch i pył

moje słabości 
zmienią się 
zostanie to 
co silne jest

Iskry z Twych oczu
w mydlanej bańce
zaniosę dalej
niż świata krańce

nic na przeszkodzie
nie stanie mi i będę
szedł aż tyle dni
ile potrzebne by z Tobą być

bez Ciebie Skarbie
trudno jest żyć

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce, mężczyzna poznał kobietę i dowiedział się czym jest prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia.
Rację wg mnie ma Khalil Gibran:
"Mylą się Ci, którzy wyobrażają sobie, że miłość rodzi się przez długi okres, wspólnego życia i znajomości. Prawdziwa miłość, jest córką duchowego porozumienia, które albo pojawia się od razu, albo wcale."

Ten wiersz miał inne zakończenie w pierwotnej wersji
"bez Ciebie Skarbie
nie mogę żyć"

Zabrałoby ono jednak sens poprzednim wersom i nadzeję na to, że kiedyś mężczyzna znowu spotka tę kobietę, o której mowa w wierszu.