Książe

"Książe"

Straciłem już
tyle fragmentów
z tego co człowiek
zwie sercem

jeszcze chwilę
pożyję
więc oddam
ich jeszcze więcej

niektóre mi wykradziono
lub zbyt
rozrzutny gdzieś
byłem

ostrożność
w grę tu nie wchodzi
nie idę przez życie
tyłem

patrzę już
prosto w oczy
rozumiem ludzi
mniej więcej

nic mnie już
nie zaskoczy
choć ciosy dostaję
w podzięce

mam jednak
smoczą łuskę
kręgosłup z diamentów
i złota

oczy z czarnych
kryształów
Lucyfer już mnie
omotał

a może jest jednak
na odwrót
i ja mam go
na posyłki

smażyłem się
przecież już w piekle
próżne więc
jego wysiłki

gorzej mi było
w czyśćcu
tam naprawdę
bolało

wtedy się
przekonałem
że jednak nie
jestem skałą

widziałem
krew spływającą
po skaleczonych
uczuciach

witraże złożone
z frustracji
rozbite pięścią
przeczucia

strach mnie
przytulał do piersi
chciał uczynić
swym sługą

wrzucił mnie
w wir samotności
i byłem w nim
bardzo długo

krążyłem jak
ślepiec w krainie
w której jest
kolorowo

i gdy już chciałem
się poddać
spotkałem promienną
królową

ona mnie uleczyła
znów
zobaczyłem
ten świat

nie mogę
jednak jej służyć
dopóki mam
tyle wad

czasem wpadam
w euforię
która gasi
mój ból

i podpowiada
do ucha
królowej potrzebny
jest król

przeszkody
musisz usunąć
wiem już
i do tego dążę

do dzieła
więc się zabrałem

nadchodzę

ja

mroczny

książe