rachunek śmierci

znam twoją opowieść starą
snują ją w wieczornej świecy
naznaczeni cieniem karą
opuszczeni i niewielcy

doskonała i nieczuła
znana z tego że jest zawsze
śmierć zawiła i ponura
w snach rozdziawia swoją paszczę

i nie weźmie tych co pragną
jej chłodnego towarzystwa
lecz się skłoni ku odległym
i co z dala chcą pozostać

tam bezkształtna wespół z bólem
kłopotami samotnością
wręczyć zdoła prawdę własną
jakże ciętą jakże ostrą

spodziewana z zaskoczenia
niema jękiem spoza świata
będzie walczyć i zwycięży
i odeprze każdy atak

choć nagrodą jest nielicznym
mostem poza wszelką prawdę
po dziś dzień stanowi wyczyn
by okazać jej pogardę

czy wystawię jej rachunek
za złamane obietnice
nie wiem i tego nie zgadnę
póki jeszcze trwa me życie