ok(n)o

oko-okno


patrzy w okno
na ruchliwą ulicę
i od razu nieruchomieje

zastyga jak szkło

w przezroczystość odchodzi

bo szyba to po prostu powietrze
o innej gęstości

oko staje się szkliste
a później mętnieje
mglistością migotliwą

zaczyna się

to jest trochę jak dyfuzja
a ściślej mówiąc - osmoza

szyba i oko ta sama błona
przez którą sączy się świat
do wnętrza

ruch, który powstaje
dziwna energia
wprawia w drganie powietrze
(staje się mniej przezroczyste)
i rozprzestrzenia myśli
(stają się bardziej lotne)

miesza się w jedno
światło ze świata
i ciemność z człowieka