Samobójczy Powiew

Młody wiatr zapukał do nieba drzwi

Każdy powiew tak wielkim bólem był

Biegał bez celu szarpany drzewami

W głowie utknęła mu kula wspomnień



Już koniec słodkich zapachów i szumu liści

Wolność nie sprawia już samotnemu radości

Za wiele razy deszcz użyczał mu łez

Pora zasmakować śmierci swej gorzki kęs