NIE-PRAWDA

Luk...tak bardzo prawdziwy. rozumiem zupełnie.

wydaje mi się że życie to przemyślana plecionka, po szczęściu może przyjść następne szczęście, albo gorycz.... nigdy tak naprawde nie wiadomo co ma się zdarzyć...myślę o tym jako o czymś co jest fascynujące. Nawet gdy nie jesteśmy szczęśliwi i to pasmo bólu jest nie do zniesienia to ma swój cel w tym. Nie znoszę wszystkich nieszczęść w pokorze jak matka Teresa ale uważam że czarno białe życie byłoby dopiero wtedy gdyby nie było chwil, które sprawiają że cierpimy (czy to mniej czy więcej) pozdrawiam ;)

zgadza się Helen, cierpienie to też jakiś kolor i nigdy nie jest ostateczne, gorzej gdy prawdziwe życie zastępujemy wymyślonymi zdarzeniami, emocjami a wszystko z lęku przed prawdziwym życiem, warto żyć naprawdę, bo może okazać się że znajdzie się naprawdę dużo szczęścia

Żyć warto.Masz rację.I warto nawet w cierpieniu dostrzegać kolor.Cholera...chyba na tym to wszystko polega?