Głód

zostawiony w dziecięctwie
na pastwę nicości i pustych bajek
szukam w wieku dojrzałym
nauczycieli czułości, mistrzów bytu

lecz...

ta ręka prowadzi mnie ciemnym korytarzem...
w komnatach mroku odnajduję tylko
bydlęce postękiwania,
zabieraczy godności

więc gryzę dłoń która mnie prowadzi

potem wracam do niej by znów się nakarmić

ten apetyt jest wieczny,
ten pokarm nie uleczy głodu