spłynę deszczem

kiedyś gdy będę snuł się wierszem
nad szczytem niezdobytej góry
u stóp jej siądź jakkolwiek bądź
i unieś twarz do białej chmury


trzepotem rzęs zasiejesz burzę
szarością oczu ją odurzysz
powodzią spłynie z niej tęsknota
weźmie w ramiona

otuli ciało
wspomnień dreszczem
cierń zadrży w sercu

zatańcz na deszczu po łuku tęczy
do szczęścia
zmysły cię zawiodą