Pokolenie zagubionych

nasyciliśmy oczy cudzym nieszczęściem
zapragnęliśmy spełnienia

jesteśmy pretensjonalni
nieskomplikowani
do bólu roszczeniowi

chcemy żyć na zapas
mówimy o wolności
której boimy się zaznać

płaczemy nad pocałunkami
choć oboje wiemy
że nic nie znaczą

pragniemy miłości
o której tylko słyszeliśmy
zbyt niewiele by rozumieć

staliśmy się
niezauważalnie
idealnymi kopiami
samych siebie

20.06.2014