Zostaw

nie wyciągaj cierni
zrosły się z ciałem
po co ożywiać ból
przyzwyczaiłam się

konfesjonał duszy
pożebrze nieskromnie
o trochę blasku
w twoich źrenicach

kołysankę nadziei
w otwartych ramionach
bez zgiełku przebrań
u progu przedwiośnia

znasz mnie otwartą dłoń
zostawiam w kuchni
w sypialni tresuję
bolesną pamięć

jutro może
północny wiatr
rozwieje wszelkie
moje zwątpienia