spokój

spękany jak ziemia spokój ducha
spragniony kropel miłości
echem w pustym dzbanie odpycha zgraję

mówisz o pokoju zło poza granicami
obity bruk krwawi co z nami

przepaść między nami
ostre krawędzie pordzewiałe
wygrywa silniejszy bóg tutaj nie mieszka pusta piekielna przestrzeń świeci gwiazdami

silne gardła głos rozpaczy odpycha wataha wilków