robak

nazywaj mnie robakiem
którego rybak nawleka na haczyk

kim jest człowiek w nas

od dziecka niszczą miłość w nas
kłamstwem żywią wycierając łzy

każą
nieść sztandary bić pokłony
uczą nas się bać
kolory nienawidzić
bez rozróżniania barw sensu słów

fałszywi bogowie ze skały Ziemi
pałace zła oszklone
chowają się w nich

uczą jak żyć
manipulują emocjami
kontrola uczuć przez słuch przez wzrok
zbędne obrazy a jednak im wierzymy
grzech zaszczepiony a nam chce się żyć

nie potrzebuje nic prócz matczynych słów
ciepłych twoich dłoni gdy sami
rozbieramy na czynniki noc
smutne to że tutaj nie można żyć