pożarty przez samotność

w pokoju na kwadracie
w cieniu czterech ścian
łypie mdłe światło starej lampy

gdyby tak umiała mówić
o ile spraw byłbyś mądrzejszy
stare pudło gra
kilka strun on czeka sam

posiwiałe życie oblane potem
rękawem starej koszuli z darów
wyciera łzy

jak tak można żyć
w oparciu o własne ego
uczy się słuchać drugiej osoby
ona kocha
on stacza się na próg podłogę
w dłoni szkło pękło
jak serce kilka lat temu
kilka ulic dalej

pożera go samotność
brak ciepła dłoni narzeczonej
pędzi miastem niczym wiatr
dotyka murów
w kieszeniach głód
ból ściska słabe ścianki żołądka

pozamiatany wplątany w nałogi
ofiara od życia po alkoholu
oddaje pokłon swym bogom

nikt nie pamięta że taki poety los
salony najgorzej obskurny bar