powolna agonia ducha

nie wrzucaj chleba do kosza
bo będziesz Go szukał
świat się skurczył a zło zakwitło

w sercu ziarno miłości usycha
woda życia zatruła sumienia
wymierają nadzieje na lepsze

dni płynął szybciej niż zwykle
udajemy że się kochamy
noce mokre od braku sensu

zatapiam się w sobie jak ołów
paruję w przestrzeń która niknie
umieram tutaj na nieurodzaju