znowu jest...

w końcu coś optymistycznego - tak trzymać .pozdro...

wczesna wiosna

ze śpiewem ptaków wiosna nadchodzi
niebo mruga gwiazdami
księżyc mój mały książę
na róże za wcześnie

mgły częściej zakrywają wspomnienia
nigdzie się nie wybieram
pająk tka sidła na przyszłość

wyczekuję zieleni i ciepła
tego pierwszego zakochania
układam słowa na wiersz
ciągle gadam ułożę zdanie
by dobrze było pomiędzy sercami

chwyć mnie za dłonie niech zapłonie z iskry płomień
na polach stopniały skąpe śniegi
słupek rtęci podnosi poziom w sercu nadzieja
kniei ramiona kołyszą się na pierwszym ciepłym wietrze

wiosna w głowie puszcza pąki
myśli bardziej roześmiane
kocham te pierwsze kroki
narodziny niebawem
póki co śpij mój mały brzdącu
by zbudzić się do życia wczesną wiosną
przynieś chęci do radości bycia


W zeszłym roku urodził mi się synek właśnie wiosną .

dziękuję za ten piękny wiersz jaro, nie ma piękniejszych momentów w życiu niż narodziny dziecka, gratuluję :)

Ja też to przeżywam co roku, piękniejszego spektaklu jak pory roku nie ma :)choć to uświadamia mi upływ czasu to jakoś mi przykro nie jest, a wręcz przeciwnie:*