ŻEBRAK

Śmierdzący zaschniętą nadzieją
której wciąż nie chce zmywać
jak odrzucony Chrystus
wytrwale idzie przed siebie

cichy i milczący
bo szczerbaty przez brutalne życie
co powybijało mu zęby

drżący i ukryty pod nieswoimi łachami
bo odarty przez kpiące spojrzenia
z niewidzialnej godności

głodny i spragniony
bo niedotknięty przez skąpe ręce
kurczowo ściskające świeże banknoty

smutny i obolały
pod krzyżem swoich myśli
bo niedostrzeżony przez zamglone oczy
błachymi problemami

Idzie tak cichy i milczący
jak odrzucony Chrystus
lecz nie sam

Idzie ze swoją zaschniętą nadzieją