Zapomniałam

czy życie jest kruche?
raczej w życiu ludzie
przemijają jak natura
idzie nie jednym w zapomnienie
zwłaszcza kiedy zło z fałszem sprzęgnie
Błogosław nam Panie
trud życia naszego
byśmy o chleb się nie bili
twój chleb życia

No, po prostu brawo. Panie Andrzeju, udało się Panu napisać wiersz - niewieloma słowami, polska poezja chrześcijańska XXI wieku nie byłaby tym samym gdyby nie Pan. Oczywiście można polemizować, że po pierwsze kryształ jest złożonym materiałem, po drugie jest materią nieożywioną, po trzecie wreszcie wszystkie stworzenia Boże tak ożywione, jak i nieożywione, widzialne, jak i niewidzialne - wracają do Niego. No ale Pan postawił odważne, smutne, nieodwracalne pytanie - co jeżeli Boga nie ma? Nie postawił go Pan wprost, ale czuć smutek w tym przepięknym zdaniu: i może. I może nie spotkać wieczności... i czuć w tym zdaniu to pytanie, które tylu ludziom na przestrzeni wieków spełzało ogień z oczu - może Boga nie ma... Proszę się nie trudzić, proszę wierzyć, Panie Andrzeju - Bóg Pana za to wynagrodzi. Proszę, niech chociaż Pan wierzy. Tak naprawdę.