wiersz

zdolność interpretacji
omiata go okiem
odwracając głowę mówi na odchodne
idę do psychiatry

zostałem sam
ręce mi opadły

wiersz tymczasem
rozkręca się na dobre
miesza czasy liczbą wyrwie
przykopał łopatą kończąc dialog
na wyjątkowym stylu

percepcja doszła do granicy
przeczołgała się pod drutem
na pięcie krokowe w podskokach pokonała
w pasie zaoranej ziemi mina jej zrzedła
konsystencją ze stałej na zmienną

życie rozstało się z żalem w przyjaźni
kot z nimi tańcował
pies jak zwykle

pojechał koleją