twarz samotności

w samotności noce
jeden wielki płomień
puste miejsce straszy
widmem byłych kobiet

w najwięcej złego
w chichoczących ścianach
dla nich to komedia
dla poety dramat

w wazonie kwiatów uschniętych
brudnych w zlewie talerzach
powraca by zmienić w mętlik
każdą strofę pacierza

najgorzej przed lustrem
gdy oczy puste
stają się własnym katem