sztorm

wszystkie kompasy wskazują południe
gdziekolwiek słowa poniesie wiatr
ty zawsze o dzień drogi na przód
każdy przed tobą otwarty trakt

ciągle w nieznanych mi dotąd twarzach
widzę przelotny rys twoich ust
szepczą jak modłę podążaj dalej
wśród bursztynowych spokojnych wód

czasem też sztorm kołysze statek
ciemnieje horyzont całując toń
wtedy w majakach dotykam nieba
chwytając twoją gorącą dłoń

ty zaś chwilę jesteś mi bliski
gdy noc odkrywa welonu tren
już cię chwytam pewna zwycięstwa
lecz nikniesz rozpływasz się niby sen

znowu w me żagle pustka zaziera
błagam ocean o silny prąd
gdziekolwiek dusza twoja umiera
zawsze odległa od moich rąk...