Stare sprawy,

rzeczy wyrzucamy, na ogół bez emocji, choć
czasem wkrada się wahanie,
nutka nostalgii bądź praktycznej myśli
- a nuż się przyda -

smutniej jest ze zwierzętami,
tymi oczkami, futerkami, przytuleńkami, zabawami
i tu pojawia się myśl, że
dla ich dobra
usypiamy...

najgorzej z ludźmi,
jest tragicznie, moralnie i z poczuciem winy,
przecież ludzi się nie wyrzuca
a eutanazja to grzech

jednak czasem zmęczenie zwycięża
i mimo iż ciało przenika ból
a serce mocno krwawi
odłączamy aparaturę
chowamy bliskiego
do ziemi

licząc na miłość boską

że nas wszystkich za to wszystko


wybieli.