Ślady stóp

18.06.2014 • Miłosne •

Chciałabym
popłynąć na boso
poczuć Twoją dłoń
na policzkach
zachłysnąć się znów
minionym

Ludzie jak rzeki
nie znają nigdy
miejsca swojego odpływu
budują niezatapialne
wierzą w ocean

Nagły sztorm
zmywa ślady stóp

Chciałabym
biec dalej
iść pod prąd
przeistoczyć zadumę i ciało
wyzwolić ogień
z pustki czekania

Rwać całe i pełne kiście
wtapiać się w tłum
podobnych sobie istot
bezimiennych
żeglarzy donikąd

W głębi wody
daremnie szukać
rysów Twojej twarzy

Czarną nocą chwytać
znikające kręgi
nad człowieczych marzeń ..

Komentarze (7)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

zyga66 11 lat temu

oj tak Vera, całymi garściami brać to życie...taki intensywny :))

Vera 11 lat temu

Witaj Zyga;) Achh ostatnio mam wielkiego smaka na życie.. Marazm codzienności koszmarnie mnie zmęczył :) chciałabym popłynąć wreszcie i poczuć krew w żyłach ;))Sądzę, że każdy tego potrzebuje do oddychania.Pozdrawiam

Mario Sz 11 lat temu

Chciałbym pojąć - bohaterka wskoczyła do wody i zostawia znikające kręgi brnąc na dno? podoba mi się

Vera 11 lat temu

Jesteś blisko Mario ;)) dno mogłoby być także przejściem do innego wymiaru marzeń. Boo to co nas otacza zdaje się być tylko rzeczywistością ale czasem to niedotykalne może być bardziej prawdziwe. I tym zagadkowym akcentem.. :D Dziękuję i pozdrawiam ciepło!

Muminoslaw 11 lat temu

Ech, no proszę, a myślałem, że takie myśli z wiekiem mijają na rzecz pragmatycznej codzienności... Wychodzi na to, ze moje wierszowe marudzenie i liryczna tęksnota prędko się nie skończą ;)

Vera 11 lat temu

Muminosławie :D dziękuję! Tak właśnie jest.. trzeba marudzić i tęsknić, dumać i budzić refleksje, bo inaczej nasze życie jest tylko przeżuwaniem dni, a przecież chodzi o coś znacznie więcej...Pozdrawiam ciepło ;)