retrospekcje

po tobie ludzie spływają
niechciane słowa odbijają się
jak ślepe muchy

a mnie

drążą od środka
podpełzają do gardła
oczy mgłą zasnuwają
wydalają tęsknotę

-wspomnienia-

nie wystarczy mi wierzyć że
rachunki czasu i odległości
spłacą pamięć

trzeba myśli wybijać
jak białą kulę
tropiąc do końca ich los

-trzeba gasnąć-

jak tamten szkic dziecka w słoneczne południe
godząc przeszłość bez przyszłości
oszukaną pokutę
i mrok