Puścilem bąka

Dotąd myślałem że bycie człowiekiem to wielki gest
to jakby gówno na ślizgawce

I w tym myśleniu ruchałem anioły na nieboskłonie

A potem szarym mydłem myłem krocze
I śpiewałem psalmy aż odpadał tynk

Dziś kiedy śmierdzę wódką i petami
Zanoszę pienia do niebios
By mnie nie poniechać
by nie zgnoić
Bo choć byłem gnojkiem
Jednak trzymałem klasę

Panie, oszczędź mnie i nie sponiewieraj
Jutro oddam mocz i kał ma czas
a potem pójdę do sklepu po mleko
by zjeść śniadanie i nie pieprzyć już dłużej

Jestem już w domu i jem śniadanie
Przed chwilą ostro się spierdziałem
Ale wracam cały i zdrowy
Bo być człowiekiem to brzmi dumnie