Płatki śniegu

z ciemnej chmury życia
niczym w białej ciszy
w przypływie głębin

zsypującej do naczyń
nieme błękity marzeń

fruną przez przestrzeń
światła
obnażone myśli
przechodniów

rozpychane przez wiatr
wiejącego samowaru


opadają łagodnie
w zestarzałym czasie

wszechobecną bielą
w objęcia rozczarowań

roztapianych nieustannie
łzawiącymi przeobrażeniami
rozwiązłości
w wiosennym świcie
nadziei ...........