Pani zwierciadeł

brak smaku w sile wieku
receptą na chorobę
pielęgnacyjnej troski
o materiał

tykająca forma
zaległej katastrofy
stoi w kolejce po buty
dopasowane do sukni

w szpilkach po bagnie
lewituje nad myślą
fizycznie błądząc
pokornie schodząc

biała od światła
drga w dźwiękach
falistej kuli
o częstotliwości niższej
niż słowa zapadłe

troskliwych męczenników
bystrych naśladowców
swoich lustrzanych odbić
wojowników o zapach
plastikowych zmysłów