nasz żagiel

kiedy zamykasz miłość we mnie
otwartą dłonią chwytasz niebo
i cała ziemia drży podnietą
w niecierpliwości twoich palców

pośpieszny oddech ostatniej stacji
z łoskotem wjeżdża na peron
smakiem morza zapachem malwy
dzieląc wędrowność warg
wypełnia przepaść podziemnych przejść
ciemnością rozumiejącą światło
muskularnych świec

więdną wśród dreszczy Mount Everesty
odkrytych wzgórz
w doliny schodzi lawiny krzyk
gdzieś poza krańcem niebytu imię
przestrzeń i czas wypalonych ciał
pozdrawia śpiewem strumień

o dwa wiatry
nasz żagiel oparty
odpływa w dal