na cztery spusty

zostawiłeś mnie samą
jak rzecz zapomnianą
przekręciłam za tobą drzwi

nikogo nie wpuszczam
prócz promieni słońca
one czule pieszczą

jestem trochę dzika
jak zranione zwierzę
po co zbędne słowa

w które nie wierzę
rozsypane marzenia
pyłem dookoła

zbieram po kruszynce
logiczną całość buduję
od nowa