Mówiła do mnie Mistrzu

Mówiła do mnie Mistrzu,
po każdym seledynowym wierszu,

opierając głowę o balustradę
udawała że to moje ramię.

Rankiem odsłaniała muślin,
w rumieńcach, zręcznymi palcami

patrząc jakby obok.

Uśmiechnięta zsuwała powoli
białe ramiączko,

prosząc bym zapach bergamotki,
położył delikatnie,

między niezapisane kartki.