Łąka Szczęścia

Widziałam łzy
niczym poranną rosę
na Łące Szczęścia.

Chwasty wśród tulipanów
i grafitowe chmurki
przykryte światłem słońca.

I widziałam uśmiechy dzieci,
ciche szlochania starców.

I porzucone jabłonie bez korzeni,
bo nie było miejsca na Łące Szczęścia.

Słyszałam wesołą pioseneczkę
i psa skowyt.

Wspominałam zapach ciastek,
bo tęskno mi było za drewnianym domkiem
w wysokich górach,
nad błękitną rzeką.

I zbierałam maliny,
bo tak pełno ich było na Łące Szczęścia.

I piłam wodę z potoku,
bo byłam spragniona.

I spragniona byłam matczynej miłości,
bo nie było miłości na Łące Szczęścia.

I szłam wciąż z trudem.

Zmierzałam kamiennym mostem
nad przepaścią.

Widziałam ciała strudzonych wędrowców,
których podróż przerwała śmierć
na Łące Szczęścia.

I kaleczyłam się w stopy
bo pełno cierni na Łące Szczęścia.

I upadłam na wzgórzu
ze zmęczenia,
z głodu
i tęsknoty.

I widziałam światło
przy złotej bramie.

I promienne uśmiechy
szczęśliwców.

Spojrzałam na Niego.
i zasnęłam na wieki,
bo nie dostąpiłam zbawienia
na Łące Szczęścia.