idę do lasu

oddychać ciszą
pokłonić się drzewom
słucham
szeleszczą spokojem liście
pod stopami

wiatr głaszcze moje skronie
nie krzyczę

ptaki opwieść piszą
radość dojrzewa przestrzenią
odgarniam gałęzie
słyszę siebie

jak dobrze w leśnej ciszy
nie czuję smutku
odszedł

światło ze skrawków nieba zalewa
oczy
łza spływa na usta nadzieją
wiatr szepcze kolorami

na dłoni zatrzymane lato
jeszcze zielona gałązka
nabieram siły
w duszy rosnę konarem