Drogą donikąd

Była kiedyś mym natchnieniem
moim kluczem, moim celem
jak przyjaciel szła przy boku
wierząc w bajki jednej nocy

Gdy bywało ciemno wszędzie
gdzieś z otchłani ziemskich piekieł
wyłaniała światło z cieni
próbowała czule pieścić.

Po co płakać, po co trwożyć
wszystko przecież można
zmienić.

Jeden uśmiech, jedno słowo
jak lawina wyzwolona były
w stanie ujrzeć niebo
ponad głową

niewidzialne rzeczy dostrzec
w mojej duszy
w twoich słowach.

Choć
nie łatwo zrezygnować
„przyjaciela” precz wyrzucić
czasem trzeba się zatrzymać
„bruk” z ulicy w pył zamienić.

Czy udała się ta zmiana
kiedyś ktoś oceni za nas.

Czy mi dobrze jest bez ciebie
może
kiedyś Wam opowiem.