Dęby

wszedłeś ścieżką w dębowe gałęzie
wiatr cicho dmuchał w pajęcze przędze
jakby zło siadło tu przyczajone
a wielkie drzewa były mu domem

czemu krzywicie się nieustannie
w omszałych pniakach nawet wiatr słabnie
tak przy drodze złowieszczo tańczycie
jak byłbym nikim w szarym niebycie

jestem tutaj odważnie krzyknąłeś
w rozdęte wiekiem okrągłe słoje
stoicie milcząc w resztkach swych braci
pijąc ich soki by nic nie stracić

przydrożne dęby liśćmi szumiały
w starych korzeniach kruszyły skały
człowiek jest niczym w takiej krainie
w dębowych żyłach czas wolniej płynie

dlatego dębów nigdy nie słyszysz
rosną przy drodze w pozornej ciszy