Danse macabre

"Danse macabre"


Nie przełknę już nigdy porażki

aż taki nie jestem głodny

zużyłem też resztki pokory

nie słucham czy jestem godny


sam sobie wezmę z kosmosu

to co uznam za cenne

ciszę harmonię i spokój

gwiazdy na niebie wiosenne


iskry ponad ogniskiem

podarki od siostry Hekate

kto chce do mnie dołączyć

zaparzę mu z prądem herbatę


będziemy patrzyli wysoko

tam gdzie wirują anioły

złączymy się chwilą istnienia

oddamy światom pokłony


wzywam Was białe kruki

demony puszczańskie bywajcie

oto nowy początek

do boju marsza zagrajcie


nie ma już starego świata

płoną księgi na stosach

smartfon mózgi zamiata

mieszając w ludzkich losach


w chaosie i szale wiruję

pływam jak ryba w wodzie

złe plany im pokrzyżuję

zaciekłość jest u mnie w modzie


bądź wierny idź a więc idę

wraz z bólem pogadą i strachem

to część mojego zwierzyńca

żyjemy pod jednym dachem


wołam je czasem do siebie

głaszczę chwalę rozpieszczam

bywają jednak nieznośne

wtedy okrutnie je besztam


teraz jednak idziemy 

razem z sojusznikami

niosąc świetliste sztandary

rozprawić się wreszcie z wrogami


mądrość szeroko siejemy

zasad się nie trzymamy

to reguła zwycięstwa

walczyć jak oni z nami


gdy przyjdzie jednak mi polec

nie będę odczuwał żalu

umrę na swoich zasadach

z kostuchą tańcząc na balu


a kiedy złożą mnie w krypcie

zacisnę kościste palce

rozwalę drzwi jednym ciosem

i wyjdę brać udział w walce


bo sztuka jest nieśmiertelna

a ja kochany jej brat

poniesie me imię daleko

zatańczmy więc 


danse macabre