ciało

używam z przekonaniem
nawykłych do pożegnań
bezradnych z wysiłku rąk

głowy pełnej frazesów
w okowach sugestii
przytakującej niejasnym sytuacjom

często zaleca kwadrans płaczu
gwoli modnemu oczyszczaniu
przydeptanych stóp
obiegających marzenia
w ucieczkach losu

nie przynoszą mi splendoru
zamaszyste odruchy warunkowe
tułowia który zachowuje filozoficzny spokój

może niekiedy
gdy coś go uwiera przy lewym sutku
prosi rękę o przysługę
radio gra wtedy głośniej