stary las

wita własnym
poukładanym światem

dzięcioł jak zwykle
bawi się w pukanego
wiewiórka niczym błędny ognik
pojawia się i znika

sarna spogląda zamyślonymi oczami
świerki grzechotem przypominają
o niespodziewanym guzie

przysiadam na pieńku
bukiety konwalii uśmiechają się
białymi dzwoneczkami
czarny jelonek ze zdziwieniem
spogląda na buta

zieleń otacza spokojem
natura odciska dłoń na sercu
troski i kłopoty zostały za drzwiami

zakurzone ulice
warczące samochody
betonowe kopce
gdzie wszystko jest towarem

anonimowe tłumy prześcigające siebie
by zatknąć na szczycie złotej góry
monetę dla charona

każdy ma swoje piekło

niebo jest jedno
nawet wąż dzisiaj nie syczy
czy przetrwa