rozmowa z lasem

witasz mnie jak zwykle
stoickim spokojem
pieszczotliwym szmerem
iglastej rozmowy

częstując plotkami
o kapryśnych świerkach
które romansują
z smukłymi sosnami

znów wchodzisz do serca
jak do swego domu
nie pukasz nie pytasz
zapuszczasz korzenie

wdycham twoją bliskość
jak czyste powietrze
jak zapach konwali
w majowe wieczory

rozczochrane szyszki
tańczące na wietrze
błyskają w promieniach
gasnącego słońca

nic się nie zmieniło
ciągle pachniesz życiem
zieloną nadzieją
którą dała wiosna