pożegnanie z lasem

wchodzę do ciebie
jak do swego domu

otoczony atmosferą
ciszy i spokoju
zanurzam się śmiało
jak w ramiona matki

znamy się niczym łyse konie
darzymy szacunkiem i przyjaźnią

wiem kiedy jesteś chory
rozumiem bolesne skrzypienia
gdy spragnione konary
błagają niebo o łyk wody

widzę oznaki radości
kiedy ożywcze krople
spływają po wyschniętych koronach

nie przychodzę dla runa
tylko pełni życia którą roztaczasz

dla cichych szmerów wędrujących mrówek
płochliwych saren zadziornych jelonków
dla zapachu żywicy i śpiewu ptaków

chociaż muszę cię opuścić
to wiem że będziesz przy mnie

każdej wiosny wiatr przywieje
zapach szyszek poziomek żołędzi
radosne pukanie dzięcioła
budzącego uśpione drzewa

w słoneczne dni
siedząc na ławce w parku
będę opowiadał o tobie
lipom i kwitnącym kasztanom