ciemność

wdarła się do ust
płuc serca głowy
wypełniając ciało

szukałem ratunku
w wątłych dłoniach nadziei
bladych resztkach optymizmu
nawet w chłodnym zwątpieniu

wołałem bez echa
spojrzałem w górę
niebo zniknęło

rozpacz cisnęła na ziemię
chichot szorstkiego żwiru
wypełnił uszy żałobą

zło opanowało umysł
nie pytając o zgodę
jak wąż wśliznęło się w sen

dusząc czarnymi mackami
niczym ośmiornica
koszmarem wypełniło noc