Przemijanie

Przemijanie usiadło na parkowej ławce
zgarbione, stare
niepotrzebne, same
nikt mu w wyblakłe oczy nie patrzy
nikt nic w nich nie zobaczy
przeszłość samotna
karmiąca ptaki przyszłości
czasem uśmiecha się do siebie
to wspomnienie,
o którym nikt nie wie
szare już tylko,
jak stare sczerniałe kamienie
kikutem dopadającym cieniem
....