na równinach zbóż

upijam się rozkosznym "zakiwaniem"
które wiatr smaga marzeniami po kłosach

patrzę jak tańczysz kołysana powiewem
by nieziemskość "wpółwygięcia"
z rozmysłem oddać niebu i mnie

naginasz instynkt do granic
jest nagi

pożądanie wypięte w ognisty łuk
zgrabnymi pragnieniami sięga widnokręgu
naprężone źdźbła ud odsłaniają tajemnicę
skrywającą nieudawaną wilgoć

dotykam sedna nietrzeźwymi zmysłami
będąc jak podmuch tym szczęściarzem
któremu oddałaś palmę pierwszeństwa