kiedyś

kiedy stół był jeszcze wspólnym
gotowałaś tak smacznie
zapach domu rozlegał się po okolicy
dzisiaj spójrz
puściło ci oczko w rosole
zamiast szeptu wieczny krzyk
zgubiłem cię
gdzieś pomiędzy krzesłami
stan nieubłagany

jak teraz
zamierzasz pokazać się ludziom

taka rozdarta
3
36 odsłon 2 komentarzy

Komentarze (2)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Helen 11 lat temu
nom wstyd jak diabli...ale wiersz galanto:)
Vera 11 lat temu
Genialne ujęcie kobiety pogubionej :) chyba każda z nas mogłaby się odnaleźć w tym wierszu. :) pozdrawiam
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie