kiedy pojmiesz nie bierz do siebie

za furtką najcichszego z przedmieść
przetrwanie wiruje jak helikopter nad miastem
złudzenia stawiane pasjansem
i szanty umarłych niepogodzonych z losem

ten nie ma domu inny pił a tamten przegrał
każdy kiedyś przez to przechodzi
przekleństwo duchów przyczyną kataru
a w drugim niepokoju trzy butelki

oni wszyscy pochodzą od boga
dlatego wciąż próbują
światłem podtrzymać pamięć
każdy ma coś do ukrycia

mężczyźni którzy się starali
kobiety które nie były zatracone do końca
dzieci które niczemu nie są winne
konserwatorium znoszonych kroków

człowieczeństwo a swoją drogą
do drzwi wciąż puka ktoś kto wciąż kocha żyć
w sieć samotności łapiąc świty bogów
z namaszczeniem wspomina róże z kenii

na bezdrożach nie umyjesz mnie po deszczu
kiedyś to wszystko miałem na wyciągnięcie
a teraz
co mnie to obchodzi
choć nadal pachniesz miętą przez rumianek