złoty sen

napisał Tomasz Michał Jeka ©



nie przerwie ciszy

klinicznie skomponowane wnętrze

pogrąża się w chaosie

wzór za mozaice odchodzi płatami

łuszczy się wraz z powierzchnią realnego kształtu

powieki kleją się do siebie

na styku wyrasta cierń

strojąc się w kwiaty


w fazie rem zachwianej rzeczywistością

krzaczasto jeży się linia

zmierza niebezpiecznie na szczyt wodospadu

z rykiem wody

przychodzi przebudzenie


w sinym spojrzeniu utkwiły

grudki wypalonego żaru

resztki złota pieką

nieznośnie

przemożnym pragnieniem ukojenia

sczerniały kwiaty ucięte nożem

łodyga samotnie szuka nieba

bez możliwości odrodzenia