Avatar

wysnuty z pragnień utajonych
niezrealizowanych marzeń

wyabstrahowany z rzeczywistości

próbuje żyć jak człowiek

wirtualne kłebowisko emocji

na piaskowej wydmie

nietrwały jak neutrino

skupia się w atomy

by z nich skleić myślacą protezę



z popiołów zrobiona

błyszcząca farba

zlepek formatów

przypadkowo zbieżnych

słów zebranych po drodze

rozniecony ogień za szybą

bezpieczeństwa

grzeje tylko światłem

co prawdą było

jest tylko nieużywaną wersją



profil bez oblicza

zarys głowy porusza się pewnie

jak para wypożyczonych butów

coraz bardziej uwiera

a przeciez nie ma wiele

ważniejszych powodów

by pójść boso

z obawy o stopy tkwi

jednak w niedopasowanej formie

czy wyrwie się jeszcze

tego nie wiemy

jednak avatar sam w sobie

jest uzależniony

od źródła energii



czy z niego na nowo

narodzi się człowiek

trzeba zbić szybę



*tytuł filmu J.Camerona