Samo Życie.

Jest jesień Andrzejki i Mikołaja
swym bliskim dziadkowie
prezenty pragną dać.
Szukają w sklepach i Internecie.

Skrzętnie upominki
przed małolatami przechowujemy
by się do nich nie dobrały
i niespodziankami na święta zostały.

Drzewko żywe
w grudniu kupujemy
ozdobami upiększamy
gości i rodzinę zapraszamy.

Potem Nowy Rok
w wiwatach przyjmujemy
życzymy szczęścia na następny rok.
Marzymy by ludziom uchylić nieba
i radość weszła w ich dom.

Po paru tygodniach zapominamy
o radości i szczęściu dla braci swych
stajemy się obojętni i zarozumiali
i za nic mamy rodaków swych.

Potem Wielkanoc i zajączek dyngus też
wszyscy biegamy uszczęśliwieni.
Radośni dumni szczęśliwi znów.

Mijają szybko dni świąteczne
i znowu szarość zwykłych dni.
I znów stajemy się znerwicowani
zobojętnieni na Braci swych.

Dlaczego my się nie szanujemy
i o siebie nie dbamy
czyżbyśmy od pokoleń
Katolikami nie zostali?