Nawałnica

Zjawiając się jakby z nikąd
w małych kropelkach przybyła
i niemym wiatru westchnieniem
ciężkie powietrze trąciła

o lazurowe sklepienie
bój rozpoczęła ze Słońcem
i przesłoniła je szczelnie
chmur ołowianych opończą

biczem łez wielkich sieczona
ziemia jak werbel zagrała
a niebo z hukiem rozdarła
złocista Zeusa strzała

i wyższe wydała tony
wycie ze świstem i grzmotem
a ziemię twardą zaschniętą
grząskim pokryła błotem

w dzikich żywiołów tym szale
niebo się z ziemią zderzyło
twarz jej zmęczoną i brudną
ognistą wodą przemyło

odeszła nagle gwałtownie
i jak za różdżki skinieniem
świat odsłoniła na nowo
magicznym kryty półcieniem

i pozostało po burzy
powietrze rześkie i świeże
i zazieleniał jak nigdy
trawy puszysty kobierzec