emeryci

weszła do pokoju z pełnymi ustami

nie siląc się
liczyła na jakiś może pusty gest ze strony najbliższych

wnikając w dywan wełniany
zapominała się
tylko wtedy była szczęśliwa w życiu

rozkojarzona

emeryci przez cały czas zapominają
zapominają o włożeniu butów na śnieg
zapominają o niezapłaconych rachunkach
zapominają się częściej niż by tego chcieli

w śród złudzeń i nadchodzącej wielkimi susami demencji
starczej
marzą o miłości
przechodzą ze stanu spoczynku w lotny