zasłona

Wstała o poranku obdarła ze złudzeń
cicha i dziwnie spokojna
nie było ciebie
lecz zapach pozostał
kawy i czegoś tam

zaczęła krzyczeć lecz gardło miała
jak jeden wielki supeł
myśli olbrzymie mrówki
rozsadzały umysł

i znowu cisza
i obojętność
spłynęła na nią
od nowa

trzeba żyć
po co
na co
dlaczego

a może
po prostu
nie można